Willeke van Ammelrooy werd vorige week aangereden in een parkeergarage. Openhartig vertelt de actrice in Story over haar doodsangst. ‘Ik was bang dat de bestuurder helemaal niet zou merken dat hij tegen mij aan was gereden. Dat hij over mij heen zou rijden.’ 

Wat een ontspannen avondje uit had moeten worden voor Willeke van Ammelrooy (75) liep uit op een drama. Net nadat ze haar auto had geparkeerd in een parkeergarage in Den Bosch, ging het gruwelijk mis.

Article continues after the ad

Grote klap

‘Ik liep door de parkeergarage richting de uitgang langs de geparkeerde auto’s. Ineens reed er een auto achteruit in mijn richting, die mij duidelijk niet zag. Hij minderde in elk geval geen vaart. Wat er daarna gebeurde, weet ik niet helemaal precies. Maar het moet zo zijn geweest dat ik in een reflex heb geprobeerd om de auto met mijn arm af te weren en dat ik daarna tegen de grond geklapt ben. Ik voel in elk geval ook pijn aan mijn benen. Wat ik nog wel weet, is dat ik de angst had dat de bestuurder helemaal niet zou merken dat hij tegen mij aan was gereden. Dat hij over mij heen zou rijden. Even had ik een moment dat ik dacht: het is afgelopen.’ Gelukkig werd de bestuurder wel degelijk gealarmeerd door Willeke’s beuk tegen de kofferbak. Lijkbleek stapte hij uit zijn auto. ‘Net als ik was die jongen ook ongelooflijk geschrokken.'

Verlamming 

En zo kwam het dat Willeke, zoals te zien is op deze Story-foto’s, de feestavond vooral zittend in een hoekje en met een ijszak om haar arm doorbracht. Een fikse tegenvaller, die volgde op een periode dat ze toch al met flink wat uitdagingen op het fysieke vlak te maken kreeg. In 2008 moest Willeke worden geopereerd omdat ze leed aan eierstokkanker. Tijdens de onderzoeken voor die ingreep werd ontdekt dat ze ook een lekkende hartklep had. Een operatie hoefde niet meteen plaats te vinden, maar afgelopen voorjaar was het zover. Was tot nu toe het verhaal dat de operatie gladjes en incidentloos was verlopen, naar nu blijkt was dat absoluut niet het geval. ‘Mijn allergrootste angst was dat ik een verlamming zou oplopen door die operatie,’ vervolgt Willeke.

Paniek

Het had weinig gescheeld of Willeke’s horrorscenario van een verlamming was uitgekomen, zo vertelt ze nu voor het eerst in Story. ‘Mijn redding is geweest dat ik niet onder volledige narcose was. Ik ben de hele operatie mijn armen en benen blijven bewegen. Zo van: het zal me niet gebeuren dat ik verlamd raak. Wat ze me van tevoren niet hadden verteld, is dat op het moment dat de hartklep wordt ‘gezet’ je bloeddruk eerst naar nul en dan weer naar honderd gaat. Dat is een enorme klap en ik dacht: nu ga ik dood. Het team zei tegen me: Rustig maar, het is gebeurd, het is gebeurd. Ze bedoelden uiteraard dat de operatie voorbij was. Toen voelde ik echter dat ik mijn hand niet meer kon bewegen. Ik haalde het zeil weg en vroeg: En mijn hand dan? Toen was er paniek en moest er meteen weer een scan gemaakt worden. Ik bleek toch nog een bloedprop te hebben die ze niet hadden gezien. Uiteindelijk is het gelukkig goed gekomen. Was ik wel helemaal onder zeil geweest dan had ik niets kunnen aangeven en was mijn hand of arm nu verlamd geweest.’ 

Beeld: Peter Smulders

Lees het hele verhaal in Story. Editie 6 ligt nu in de winkel of lees het artikel via Tijdschrift.nl.

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.