Als de dag van gisteren herinnert comédienne Tineke Schouten (63) zich hoe grote liefde Hans Brunyanszki (73) haar veroverde. Volgend jaar zijn ze veertig jaar samen. Een huwelijk met hoogte- én dieptepunten. In Story bekent Tineke dat ze vaak dacht aan een scheiding. ‘Het was mijn moeder die me terugstuurde…’

Article continues after the ad

Lief en aandoenlijk

Het eerste wat Hans zei toen hij mij ontmoette, was: Jij bent het meisje met wie ik ga trouwen.’ Tineke Schouten glimlacht als ze aan dat moment terugdenkt. ‘Het was in het Utrechtse café Dikke Dries. Ik was met vrienden, reageerde er nauwelijks op. Twee weken later was ik er met mijn zus, en was Hans er ook. Bij de derde keer vroeg Hans mij uit eten. Toen heb ik ‘ja’ gezegd. Ik vond hem zo lief en aandoenlijk. Ik zag hem als mijn ridder. En nog steeds. Ook mijn moeder van 91 zegt nog altijd dat Hans de enige juiste man voor mij is. Hij is iemand die thuis alles regelt, zodat ik me op mijn carrière kan richten. Maar hij laat me ook mezelf zijn. Hij geeft mij alle ruimte.’ 

Scheiden

Toch zijn er in hun huwelijk ook momenten geweest dat Tineke het niet meer zag zitten. ‘Volgens mij gebeurt dat in elk huwelijk. Ook bij ons,’ vertelt ze Story. ‘Ik heb een paar keer bij mijn moeder gezeten. Huilend, overstuur. Dan riep ik dat ik niet meer terug wilde. Ik sprak over scheiden. De oorzaak: veel te veel stress. Dat ik niet meer wist waar ik mee bezig was. Of dat ik me aan Hans ergerde. Was hij de man tegen wie ik ooit ‘ja’ had gezegd? Ik denk dat iedereen die twijfels herkent. Ik ben geen uitzondering. Maar mijn moeder was altijd degene die mij weer kon laten inzien wat ik opgaf als ik bij Hans zou weggaan. Zij kon alles heel goed relativeren. Ik heb er ook nooit spijt van gehad dat ik naar hem terugging. Onze liefde voor elkaar is gewoon heel groot.’ 

Lees het hele verhaal in Story. Editie 37 ligt nu in de winkel.

Wil je niets meer missen van Story? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale zomer-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Beeld: Peter Smulders