Ondanks haar hoge leeftijd weet Thérèse Steinmetz (86) van geen ophouden. Voor haar Nederlandse theatertournee verlaat ze haar Franse woonplaats Cannes. De plek waar ze is gaan wonen toen haar grote liefde Gerrit den Braber overleed. Sindsdien is de zangeres alleen gebleven. Aan Story vertelt ze waarom ze geen andere man meer heeft gewild en hoe ze hem nog altijd om haar heen voelt.

Het verdriet bij Thérèse Steinmetz was groot toen haar grote liefde Gerrit den Braber in 1997 overleed aan de gevolgen van een herseninfarct. ‘Van de dertig jaar dat Gerrit in mijn leven was, hadden we vijfentwintig jaar lang een relatie,’ vertelt Thérèse aan Story.  ‘Ik leerde hem kennen toen we gingen samenwerken. Hij schreef prachtige teksten voor mij. Onder zijn eigen naam, maar ook onder een pseudoniem. Niemand wist wie Jan-Willem Pilardus was, maar ik wist dat het Gerrit was. Dat vond ik heel lief.’

Article continues after the ad

Herinneringen

In korte tijd verloor Thérèse destijds de twee mensen van wie ze het meest hield. Kort voordat Gerrit overleed, kreeg Thérèse’s enige dochter Sylvia te horen dat ze kanker had. Ze verloor de strijd tegen de ziekte. ‘Dat was een heel moeilijke periode. Toen Gerrit ook nog eens overleed, kon en wilde ik niet in ons huis in Blaricum blijven wonen. Als ik daar was gebleven, had ik niet verder kunnen gaan met mijn leven. Ik houd van herinneringen, ik weet zelfs nog dingen van toen ik twee, drie jaar was. Maar ik kon het niet aan om in een huis te wonen waar ik omringd werd door herinneringen aan mijn leven met hen. Dat vond ik te heftig.

Frankrijk

Toen Gerrit nog niet ziek was, had hij een keer gezegd: Als ik eerder ga dan jij, moet je maar naar Frankrijk verhuizen. Daar voel je je prettig. Net als ik was Gerrit ook een francofiel en na zijn overlijden wist ik dat Frankrijk voor mij de plek was. Daar wilde ik werken aan mijn verdriet. Want ik wist dat ik alle tijd moest nemen om het verlies van Gerrit en mijn dochter te verwerken. Ik wilde niet meer zingen. Aan optreden moest ik niet denken. En ik wilde al helemaal niet die meelevende blikken van de Nederlanders zien. Allemaal goedbedoeld, maar ik kon er niets mee.’

Rouwen

In Frankrijk kon Thérèse, met steun van goede vrienden en Franse familieleden, rouwen om het grote verlies. ‘Het vreemde was dat ik de troostende woorden van Nederlandse toeristen daar wel kon hebben. Wat ik niet in Nederland aankon, ging daar wel. Dat had misschien met de plek te maken. Het heeft me in totaal zeven jaar gekost om alles te verwerken. Toen voelde ik: het is goed, ik kan en ik mag verder.’ 

Beeld: Peter Smulders

Lees het hele verhaal in Story. Editie 48 ligt nu in de winkel of lees het artikel via Tijdschrift.nl.

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.