Sonja Barend, die deze week tachtig wordt, is met recht de koningin van de talkshow. Ze introduceerde de tv-praatprogramma’s, waarmee ze jarenlang een groot publiek wist te boeien. Geen onderwerp liet Sonja onbesproken, maar over haar eigen leven praatte ze liever niet.

Vandaag de dag hoef je de tv maar aan te zetten, of je valt midden in een talkshow. Vroeger was dat heel anders. Vanaf begin jaren zeventig was Sonja Barend jarenlang zo’n beetje de enige presentatrice van een wekelijkse talkshow, die toen nog gewoon praatprogramma heette. Sonja was mateloos populair, omdat ze alle mogelijke – vaak zeer persoonlijke – onderwerpen bespreekbaar maakte. Geregeld was Sonja’s programma daags na uitzending hét gesprek van de dag. Haar gasten mochten dan zeer openhartig zijn, zelf liet ze vrijwel niets los over háár persoonlijke leven. Sonja – die in 2006 haar tv-carrière na veertig jaar afsloot – verbrak het stilzwijgen twee jaar geleden, toen ze haar memoires uitbracht. In Je ziet mij nooit meer terug komt onder andere haar jeugd aan bod. Sonja werd op 29 februari 1940 geboren in Amsterdam als dochter van de Joodse David Barend en Wilhelmiena Mecheliena Lobach. Ze verloor haar vader op tweejarige leeftijd toen hij in de Tweede Wereldoorlog door de bezetter naar Auschwitz werd afgevoerd. Onbekend met deze gebeurtenis groeide Sonja – die tot haar zevende bij haar opa en oma woonde – op met de achternaam van haar stiefvader. Haar moeder was snel hertrouwd en pas jaren daarna kreeg Sonja te horen wat er met haar biologische vader was gebeurd... Naar aanleiding van haar boeklancering vertelde Sonja in Libelle: ‘Ik heb toen ik een jaar of tien was van een tante gehoord dat mijn echte vader, David Barend, in de oorlog is weggehaald. Niet van mijn moeder. Natuurlijk had ze het me zelf moeten vertellen. Zoals ze me alles had moeten vertellen. Ze heeft me alleen verteld over de manier waarop mijn vader uit huis is gehaald. Dat hij zijn portefeuille in de lamp gooide, haar aankeek en zei: Je ziet mij nooit meer terug... Ja, ik zou best kwaad op haar kunnen zijn. Ze heeft altijd over alles gezwegen. Eigenlijk is het een raadsel waarom al die dingen er niet toe hebben geleid dat we uit elkaar zijn geraakt. Maar ze was ook heel lief. Omdat ze was zoals ze was, hebben mijn broers en ik altijd ontzettend veel van haar gehouden.’  

Article continues after the ad

Gezondheidsproblemen

Toen ze architect Abel Cahen (85) ontmoette – met wie ze in 1981 trouwde – ging de toen 41-jarige Sonja serieus nadenken over het moederschap. Maar dat zette ze snel uit haar hoofd. In NRC vertelde ze daar twee jaar geleden over: ‘Het had nog gekund, maar ik kende hem net. Bovendien had hij al drie kinderen...’ Sonja bekent in haar boek dat ze erg zoekende is geweest naar haar rol in het leven van haar drie stiefdochters en dat ze er nog altijd moeite mee heeft om Abels kinderen als ‘onze kinderen’ te betitelen. Maar wanneer Sonja aan haar stiefdochters vraagt of zij dat erg vinden, zeggen zij steevast: ‘Doe niet zo gek, dat vinden we juist leuk! (...) Je bent gewoon ook onze moeder.’ In NRC zei Sonja echter: ‘Het is uiteindelijk reuze goed gelukt, maar je kunt toch beter moeder zijn dan stiefmoeder.’ Het moederschap heeft Sonja helaas dan nooit mogen ervaren, geluk in de liefde wél. Al vier decennia is Abel haar rots in de branding. Hij steunt Sonja waar hij kan, zeker ook in moeilijke tijden. Zo werd Sonja vijf keer getroffen door kanker! In NRC liet ze weten niet meer te denken aan ‘hoe vreselijk het was’, maar: ‘Ik ben me wel erg bewust van de onzekerheid van het bestaan. Ik let goed op mijn lijf. En als er iets is, laat ik het nakijken.’ Sonja is door haar gezondheidsproblemen wel nóg meer van het leven gaan genieten dan ze al deed. Samen met haar Abel!

Beeld: Peter Smulders

Lees het hele verhaal in Story. Editie 09 ligt nu in de winkel of lees het artikel via Tijdschrift.nl.

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.