Het is bijna drie jaar geleden dat Simone Kleinsma haar echtgenoot Guus Verstraete verloor. De veelzijdige zangeres probeert ervoor te zorgen dat het verdriet niet de overhand krijgt. Maar ze mist hem nog elke dag. Bij alles wat ze doet, denkt ze aan Guus, met wie ze meer dan dertig jaar samen is geweest...

Simone Kleinsma (61) verheugt zich op de theatervoorstelling Hello Dolly, waarin zij de hoofdrol speelt. Samen met haar goede vriendin Marjolijn Touw en beste vriend Paul de Leeuw staat ze bijna elke avond op de planken. Simone vindt het fijn dat ze deze voorstelling met deze voor haar zo dierbare mensen mag spelen. Omdat het ook de mensen zijn die er dagelijks voor haar waren toen in 2017 haar echtgenoot Guus Verstraete aan de gevolgen van hartfalen overleed. Hello Dolly is niet de eerste voorstelling waarin Simone na de dood van haar man staat. Vier maanden na zijn overlijden begon ze met de voorbereidingen voor haar rol in Was getekend, Annie M.G. Schmidt. Terugkijkend beseft Simone dat de rol van Annie haar reddende engel is geweest.  Ze vindt dat het haar meest bizarre repetitietijd ooit is geweest. ‘De man van Annie ging ook dood, dus daar stond ik op de middenstip in het DeLaMar, zingend over mijn eigen situatie: De wereld is wonderlijk leeg zonder jou. Ik dacht: hoe is het mogelijk, dít lied, op dít moment?! In het begin kon ik alleen maar huilen en dan toch steeds nóg een keer proberen.’

Article continues after the ad

Gemis

Inmiddels heeft de zangeres het gevoel dat ze de controle over haar leven terug heeft. Al is het gemis er nog steeds. ‘Ik doe mijn best om het te leren, het sololeven. Dat móét, maar ik vind het nog steeds buitengewoon ongezellig en soms ook heel moeilijk,’ vertelt ze in Nouveau. ‘Maar je moet wel door. Ik hoor het Guus ook zeggen in mijn oor: Dóórgaan, kom op man! Dat klinkt misschien zweverig, maar ik hoor hem echt. Ik hou ook nog te veel van het leven om te denken: ik kan het niet. Ik kan het wél.’

Groot voorbeeld 

Simone denkt ook steeds vaker aan haar moeder. ‘Ik weet nu wel dat ik kracht heb. Net als mijn moeder. Dat had ik me nooit zo gerealiseerd, maar zij was maar twee jaar ouder dan ik toen ze alleen kwam te staan. Ik was toen 28, stond midden in het leven en ging honderd procent voor mijn werk. Maar achteraf denk ik dat ik best eens wat vaker aan haar had kunnen vragen: Hoe gaat het nu met je? Ze heeft het in elk geval fantastisch gedaan. Voor mij is ze een groot voorbeeld.’

Beeld: Peter Smulders

Lees het hele verhaal in Story. Editie 7 ligt nu in de winkel of lees het artikel via Tijdschrift.nl.

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.