Remco Campert en zijn Deborah zijn inmiddels 40 jaar samen. Ze houden van elkaar, al bekent Deborah dat ze verlangt naar een nieuwe liefde in haar leven. Iemand die haar meer aandacht en erkenning geeft, want daarin is Remco volgens de schrijfster altijd tekortgeschoten.

Deborah, die bijna tien jaar jonger is dan Remco, heeft voor zichzelf bedacht hoe haar leven eruit moet komen te zien wanneer Remco komt te overlijden. ‘Dan blijf ik hier niet wonen, in dit grote huis. Het is nú al zo eenzaam. Ik hoop dat hij eerder sterft dan ik. Het lijkt me zo heerlijk dat het leven dan nog een paar jaar anders kan zijn. Ik zou ook weer verliefd willen worden. Iemand willen hebben met wie ik kan praten. Iemand die me aandacht geeft, die zegt: Schat, wat zie je er mooi uit, of Wat heb je lekker gekookt. Want dat doet Remco niet. Nooit. Hij doet sowieso niets. Hij schrijft niet, hij leest niet. Ik snap niet hoe hij zo kan leven. Maar hij is niet ongelukkig, zegt hij.’ Met haar echtgenoot heeft Deborah het gesprek gevoerd wat er moet gebeuren wanneer ze ernstig ziek worden. ‘Dementie lijkt me verschrikkelijk. Als je nu die eenzame mensen ziet die niet snappen waarom ze geen bezoek meer krijgen. Dat vind ik zo treurig. Wezenloos op een stoel hangen, als een soort groente. Dan ben ik liever dood. Remco en ik hebben afgesproken dat we, als we ziek worden, niet naar de intensive care gaan. Dan bellen we een vriendelijke dokter. Gelukkig hebben we lang geleden de euthanasiepapieren al getekend.’ 

Article continues after the ad

Beeld: Peter Smulders

Lees het hele verhaal in Story. Editie 21 ligt nu in de winkel of lees het artikel via Magazine.nl

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.