Zo close als de vorig jaar overleden Sandra Reemer met haar ouders was, zo slecht was de band met haar broers en zussen. Vlak voor haar dood veranderde dat. 

Frenk Reemer (66), een van de twee broers van Sandra Reemer die vorig jaar op 66-jarige leeftijd overleed, is geëmotioneerd wanneer hij Story spreekt op de begraafplaats in het Brabantse Sint Michielsgestel, waar hij met zijn familie een intieme bijeenkomst heeft georganiseerd om Sandra te herdenken. ‘Dit willen we voortaan elk jaar doen,’ zegt hij. ‘Dat is de wens van onze ouders. Zij willen niet dat Sandra vergeten wordt. Sandra had een heel hechte band met haar vader en moeder. Een band die niet te vergelijken is met het contact dat ze had met ons, haar broers en zussen. Bijna twee jaar geleden kochten mijn ouders in Sint Michiels-gestel een graf. Ze waren de negentig al gepasseerd en ofschoon ze nog gezond waren, wilden ze alles voor hun afscheid regelen. In het graf konden drie personen begraven worden. Ik geloof dat het mijn vader was die Sandra voorstelde om, als het zover was, bij haar ouders te komen liggen. Dat voorstel werd uit bezorgdheid gedaan. Sandra was hun enige kind dat geen partner en geen kinderen had. Ze stemde meteen met dat voorstel in. Als oudste broer zette me dat aan het denken. Ik vroeg me af hoe het met Sandra verder zou moeten als haar vader en moeder er niet meer zouden zijn. Bij wie kon ze dan met haar verhalen terecht? Ik heb contact met haar gezocht en voorgesteld om samen te gaan werken aan een betere band. Mijn broer en mijn twee zussen waren het er mee eens. Sandra ook.’

More content below the advertising

Openhartig

Frenk is erg openhartig over de reden waarom Sandra en haar broers en zussen het niet met elkaar konden vinden. ‘Gemakkelijk was ze niet, eerder lastig en nukkig. Ik noemde haar weleens een draak. Ze had een gecompliceerd karakter, waarmee ze het de mensen in haar directe omgeving niet altijd gemakkelijk maakte, maar ook zichzelf niet. Ze voelde zich niet altijd begrepen en dat was wederzijds. Waar dat aan lag? Ze was gewoon zo. Het waren haar genen. Sandra was een kopie van een tante van ons, die exact hetzelfde was. Wij, haar broers en zussen, zagen Sandra eigenlijk alleen bij onze ouders en dan praatten we bij. Dat was het. Diepgaand was het contact niet. Dat veranderde niet lang voordat Sandra van de specialist te horen kreeg dat ze borstkanker had en behandeld moest worden. Het was alsof ze aanvoelde dat haar afscheid in zicht kwam en dat ze schoon schip wilde maken. Sandra was opeens een stuk milder en toegankelijker geworden...’

Lees het hele verhaal in Story. Editie 24 ligt nu in de winkel.

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.

Beeld: Peter Smulders