Nadat Richard Krajicek jaren geleden het contact met zijn vader Petr herstelde, heeft hij sinds kort ook zijn moeder Ludmila terug. In gesprek met Story vertelt Richard over de hereniging met zijn moeder. 
 

Zo rustig en introvert als Richard Krajicek is, zo temperamentvol en extravert is zijn Tsjechische vader Petr. Als jonge jongen groeide Richard op in Rotterdam, nadat zijn ouders uit het voormalige Tsjechoslowakije waren gevlucht. Daar ontdekte hij al snel zijn extreme tennistalent, waarna vader Petr zich voornam het maximale uit de kwaliteiten van zijn zoon te halen. Dat zorgde voor een strenge opvoeding, waarin tennis op één stond. ‘Soms is er een harde hand nodig, in topsport. Maar dat is niet bevorderlijk geweest voor de persoonlijke relatie tussen mij en mijn vader,’ vertelt Richard aan Story op het NOC*NSF Sportgala in AFAS Live in Amsterdam, waar hij de Fanny Blankers-Koen Carrièreprijs ontving als waardering voor zijn imposante tennisloopbaan. ‘Ik heb daarom ook jarenlang geen contact met mijn vader gehad.’ Toen Richard in 1996 Wimbledon won, deed hij dat zonder de steun van zijn vader. Pas jaren geleden werd het contact tussen beiden hersteld. ‘Nu is de relatie gelukkig weer goed,’ zegt Richard. ‘Mijn opvoeding heeft me uiteindelijk ook gevormd. Ik weet alleen niet of dat in positieve zin is…’

Article continues after the ad

Familie

Wat dat betreft koestert Richard warmere herinneringen aan zijn moeder Ludmila, die in 1987 van zijn vader scheidde. De laatste jaren heeft Richard haar vaker moeten missen dan hem lief is. ‘Mijn moeder heeft jarenlang in Australië gewoond, het land van haar man. Maar ze is nu terug in Nederland. Ze heeft haar man zover kunnen krijgen dat hij voor haar hier naartoe is gekomen.’ Een liefdesoffer waar Richard alle begrip voor zal hebben, want hij heeft zelf ook iemand aan zijn zijde die er altijd voor hem is: echtgenote Daphne Deckers. ‘Daphne is mijn steun en toeverlaat,’ zegt Richard over de vrouw met wie hij al vanaf 1994 samen is. ‘We waren meteen een goede combinatie. Daphne stond altijd achter me, ze belemmerde me nergens in. Als ik toentertijd in de tenniswereld om me heen keek, besefte ik elke keer weer hoe bijzonder dat was. Veel van mijn tenniscollega’s hadden een vrouw die geregeld zeurde. Zo van: Moet je nou weer op pad? Daphne deed dat nooit, en nu nog steeds niet.’

Beeld: Peter Smulders

Lees het hele verhaal in Story. Editie 2 ligt nu in de winkel of lees het artikel via Tijdschrift.nl.

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.