Ondanks haar zware eerste zwangerschap geeft Monique Smit haar droom om een groot gezin te stichten niet op. In Story vertelt ze in 2018 voor een tweede kindje te gaan, maar ook over haar angsten...

Monique Smit (28) en haar vriend Martijn Molleman maakten een flitsende start: binnen vier maanden woonden ze samen, een jaar later waren ze klaar voor gezinsuitbreiding. Het was meteen raak, en op 1 augustus 2015 werd hun zoon Noah geboren. Aanvankelijk wilde Monique meteen voor een tweede gaan, maar het liep anders. ‘Ik kreeg allemaal leuke aanbiedingen. Vandaar dat we het steeds op de langere baan schoven. Daarbij wilden we genieten van Noah. Ik zie om me heen bij vriendinnen hoe zwaar het is om twee kinderen in de luiers te hebben. Maar nu Noah twee is, begint het weer te kriebelen,’ aldus de zangeres/presentatrice. ‘We gaan voor 2018. Maar we moeten er wel de tijd voor hebben. Het lastige is dat ik nu eenmaal geen baan heb waarbij je kunt zeggen: Ik ben er even een paar maanden niet. Want als je ertussenuit knijpt dan is er zo weer een ander moppie om je plek in te nemen. Daar houd ik wel rekening mee.’ Maar er is nóg iets wat Monique weerhoudt. ‘De eerste 22 weken van mijn zwangerschap van Noah ben ik erg ziek geweest. Ik was constant aan het overgeven. ’s Ochtends, ’s middags en ’s avonds. Ik kon niet eens boodschappen doen vanwege mijn misselijkheid. Ik dacht dat het na de eerste drie maanden wel over zou zijn, maar na 18 weken was er nog steeds geen verbetering. Ik ben zelfs een aantal keren in het ziekenhuis terecht-gekomen om testen en onderzoeken te ondergaan. Ze dachten dat er misschien iets anders met me aan de hand was. Ik viel ook een paar keer per week flauw, dat was heel heftig. De artsen vreesden dat het, omdat ik na 20 weken nog steeds doodziek was, misschien wel negen maanden lang zou duren.’

Medicatie

Gelukkig ging het na 22 weken eindelijk de goede kant op. ‘Ik had van tevoren nooit kunnen bedenken dat het zo heftig zou zijn, maar het komt vaker voor,’ vertelt Monique. ‘De Britse hertogin Kate heeft bijvoorbeeld ook last van extreme misselijkheid. (Kate lijdt aan de aandoening Hyperemesis Gravidarum, oftewel HG, red.) Ik heb destijds medicatie gekregen, maar dat hielp niet, omdat ik het niet binnenhield. Het is een zware tijd geweest. Ik wilde zó graag zwanger worden, maar uiteindelijk was er geen lol aan. Ik ben bang dat de volgende zwangerschap net zo verloopt als de eerste. Dat zou ik niet kunnen opbrengen met al mijn werkzaamheden. En ik kan niet even de Ziektewet in gaan.’ Wat Monique destijds stak, was het onbegrip vanuit haar omgeving. ‘Mensen zeiden: Eet je wel genoeg? Je hebt wel een kindje in je buik! Maar door het vele overgeven werd mijn buik pas na 30 weken zichtbaar. Al met al ben ik negen kilo aangekomen. Na de zwangerschap vlogen die eraf, maar toen ik in een interview beaamde dat ik mijn oude spijkerbroeken alweer paste, werd ik daarop afgerekend. Ik dacht: oei, jullie zouden eens moeten weten! Ik was liever een tientonner geweest, want het is echt geen lolletje om de helft van je zwangerschap ziek te zijn. Aan de andere kant wil ik absoluut niet klagen, want ik besef terdege dat zwanger worden niet vanzelfsprekend is. Het moet je maar gegeven zijn.’  

Article continues after the ad

Lees het hele interview in Story. Editie 46 ligt nu in de winkel.

Beeld: Peter Smulders