Het is even zoeken naar de Wassenaarse villa van Joke Bruijs. Een prachtig huis, fraai gelegen, fijne tuin, heerlijke sfeer binnen. Landelijke country-stijl, mooie kleur grijsgroene keuken, waarin vaak wordt gekookt, dat zie je zo. Potten, pannen, pollepels. Als ik hartelijk word begroet door Joke, kijk ik met jaloezie naar haar figuur. Ze heeft het figuur van een meisje. Slank, alles in proportie. 

Wat doe je daar allemaal voor, Joke?

‘Als ik eerlijk ben: niks. Ze zeiden altijd tegen me: Wacht maar tot je veertig bent, dan word je vanzelf dik. En toen vijftig, toen zestig. Het zit gewoon in mijn genen.’

More content below the advertising

Maar ik zie aan de manier waarop je beweegt dat je wel sport.

‘Uitsluitend voor de conditie. Afvallen doe je niet van sporten, is mijn ervaring.’

Als ik je zo hoor praten, klopt het wat mensen in het vak vaak over jou zeggen: een lekker nuchtere Rotterdamse.

Joke lacht. ‘Ik ben opgegroeid met drie broers, en ik was de jongste thuis. Als ik ook maar de neiging had om naast mijn schoenen te gaan lopen, riepen ze alle drie: Doe effe normaal, joh. Ze houden me lekker met beide benen op de grond. En ik hoop dat dat tot mijn dood aan toe zo blijft!’

Rond je achtste gingen je ouders even uit elkaar. Jij ging met je moeder naar Amsterdam, je drie broers bleven bij vader in Rotterdam. Hoe heeft dat je leven beïnvloed?

‘Mijn ouders hielden wel van elkaar, maar hun huwelijk begon niet onder de beste condities. Hongerwinter, oorlog, Rotterdam verwoest. Na hun scheiding werd ik weggeplukt van mijn vader en broers, die ik héél erg miste. Maar ja, het was niet anders. Mijn school in Rotterdam was voor die tijd modern, 
en die waar ik toen naartoe ging bij de nonnen in Amsterdam ouderwets. Ze hadden nog van die bankjes met een klep, terwijl we in Rotterdam moderne tafeltjes hadden. 
Ik herinner me een kastanjeboom waar kastanjes met van die doppen uitvielen, die ik dan op m’n neus zette. Ik denk dat ik door die ervaring mezelf mijn hele leven overal makkelijk heb kunnen aanpassen.’

Er zullen de nodige mensen zijn die zoiets als traumatisch zouden ervaren.

‘Daar heb ik sowieso weinig last van, Catherine. Ik pas me aan, ben erg nuchter. Met die borstkanker had ik dat ook. Ik kreeg, heel lief, allerlei boekjes van mensen over wat je allemaal geestelijk kon overkomen. Maar ik dacht: dat héb ik allemaal niet. Ik begon zelfs een beetje aan mezelf te twijfelen. Dus ik vroeg mijn man Frits: Heb ik het wel zo erg als die mensen die er complete boeken over schrijven? Toen zei hij: Ja, je hebt het nét zo erg, alleen jij gaat er anders mee om. Ik dacht niet: o, wat is mij nu overkomen? Ik dacht gewoon: één op de zes vrouwen in Nederland krijgt borstkanker. Dus waarom ík niet? Het is absoluut niet de leukste tijd geweest, maar ik heb het ook weer gered.’

Lees het hele artikel in Story. Editie 28 ligt nu in de winkel of lees je verder via Blendle

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.

Beeld: Peter Smulders