Met zijn leeftijdsgenoot Paul van Vliet en de iets jongere Job Cohen heeft Jacques d’Ancona onlangs gesproken over de wens om zelf te kunnen beslissen wanneer je leven voltooid is. Het voormalig jurylid is hier een voorstander van en besprak dit onlangs ook met zijn huisarts.

De laatste maanden is Jacques d’Ancona (82) steeds vaker met de dood bezig. Niet vreemd, omdat hij in korte tijd van vier dierbare vrienden afscheid moest nemen. ‘Het is zo oneerlijk,’ vertelt Jacques aan Story. ‘Aart Staartjes die door een verkeersongeluk om het leven is gekomen, Martin, de man van André van Duin, overleden aan kanker, Maarten van Nispen is plotseling weggevallen, net als de vader van een dierbare vriend en collega van mij. En dat allemaal in een week. Dan komt de dood wel heel dichtbij.’ Jacques is niet iemand die gesprekken over de dood uit de weg gaat. ‘Ik heb onlangs met Job Cohen en Paul van Vliet diepgaande gesprekken gevoerd over voltooid leven. Wanneer is het afgelopen, wanneer is het afgesloten? Moet je zelf maatregelen nemen op het moment datje denkt dat het zover is? Euthanasie is iets anders. Dat is toepasselijk bij eindeloos en uitzichtloos lijden. Ook van de geest. Bij voltooid leven heb je het over de mogelijkheid om zelf een einde aan je leven te maken wanneer jij vindt dat je niets meer voor jezelf of voor een ander kan betekenen. Je leest weleens een rouwadvertentie in de krant waaruit blijkt dat een echtpaar samen afscheid van het leven heeft genomen. Het spreekt me niet aan, maar ik houd rekening met de mogelijkheid dat ik dat ooit zou willen.'

Article continues after the ad

Huisarts

'Ik heb het ook met de huisarts besproken. Die schrok in eerste instantie omdat ik het ter sprake bracht. Ik maakte hem direct duidelijk dat dat nu niet speelt. Maar ik wilde ermee aangeven dat ik over de toekomst nadenk. Misschien speelt het wel over een jaar of misschien over tien jaar, als ik zo oud mag worden. En dan is de vraag: kunnen we dat? En hoe gaat dat dan? Want je gaat geen pillen uit China halen! Heel belangrijk in deze gesprekken vind ik de nuance die aangebracht moet worden. Het is anders dan zelfdoding. Het is eigenlijk een euthanasiewens zonder dat er een medische reden is.’ Jacques benadrukt nog maar eens dat deze kwes-tie op dit moment absoluut niet aan de orde is. ‘Mijn leven is ontzettend leuk. En het motto van Jos Brink, Straal waar je ook komt, pas ik altijd toe. Of dat nu is in mijn hoedanigheid als recensent, op het voetbalveld of bij lezingen. Zelfs in wekendat ik het enorm druk heb. Afgelopen weken heb ik heel veel theatervoorstellingen bezocht, schreef ik recensies voor de krant, was ik bij de voetbalwedstrijd van Groningen tegen Ajax en las ik bij Kamp Westerbork, als een van de velen, tientallen namen voor van de in totaal 102.000 gedeporteerde en vermoorde Joodse mensen in de oorlog. Het zijn weken waarin ik’s nachts niet veel slaap.’

Beeld: Peter Smulders

Lees de rest in Story. Editie 6 ligt nu in de winkel of lees het artikel via Tijdschrift.nl.

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.