Na de trieste zelfmoord van Antonie Kamerling stond Isa Hoes ineens alleen voor de opvoeding van hun twee kinderen. Met het verstrijken van de jaren merkte de actrice/schrijfster dat ze zich om dochter Vlinder geen zorgen hoefde te maken. Om zoon Merlijn echter des te meer...

Het nieuws dat Antonie Kamer- ling zichzelf op 6 oktober 2010 op 44-jarige leeftijd van het leven had beroofd, sloeg in als een bom. Antonie leed aan een bipolaire stoornis, waardoor hij vaak worstelde met depressies. Isa Hoes (51), die vanaf 1992 samen was met haar ex-GTST-collega en in 1997 in romantisch Venetië me t hem was getrouwd, schreef na zijn dood de bestseller 'Toen ik je zag' over hun tijd samen. En na 'Te lijf', een boek met overgangstips, is er weer een pennenvrucht van Isa’s hand verschenen: 'Het is je moeder, met verhalen over moeders'. Over de titel vertelt Isa in Margriet: ‘Ik was nogal een heftig kind, ik wilde altijd alles bespreken. En mijn moeder, ja, die was gewoon snel in tranen. (...) Mijn vader zei dan altijd: Kijk nou eens wat je doet, het is je moeder. Ik vond dat een dooddoener. Het is een zin met veel lading, alleen kon ik er niks mee. Mijn ouders leven beiden niet meer en nu denk ik: kon ik nog maar met haar discussiëren, zei mijn vader die woorden nog maar een keer...’

Article continues after the ad

In het interview vertelt Isa openhartig over haar eigen moederschap: ‘Ik vond het eigenlijk best eng om moeder te worden. Als ik vroeger met mijn moeder door de stad liep en we kwamen ouders met huilende kinderen tegen, kreeg ik altijd buikpijn. Ik reageerde daar gewoon heel heftig op, die zielige huilende kinderen en die moeders die daar dan boos om werden. Antonie wilde heel graag vader worden, ikzelf had zoiets van: ik ga het nooit hartgrondig voelen, maar volgens mij wil ik het wel. Toen Merlijn was geboren, lag hij naast me op de bank en dacht ik: voor dit mensje ben ik dus mijn hele leven verantwoordelijk. Dat greep me heel erg aan. Ook omdat ik er een beeld bij had van mezelf met een schort voor, roerend in een grote pan soep. Ik zei huilend tegen Antonie dat ik dat helemaal niet wilde, dat ik gewoon wilde werken. En dat ik me over die gedachte dan weer heel slecht voelde. Het was voor mij een enorme opluchting dat hij dat helemaal niet zo zag. We hebben de kinderen tot aan zijn dood ook echt samen gedaan...’ 

Dit artikel komt uit Story. Editie 19 ligt nu in de winkel of bestel je via Blendle

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.

Beeld: Edwin Smulders