Irene Moors (50) was een echt moederskind, ze waren altijd samen. Toen de presentatrice haar moeder verloor, kon ze dat grote verlies dan ook geen plekje geven. Openhartig vertelt Irene hoe ze, twaalf jaar na haar moeders dood, het drama eindelijk heeft kunnen verwerken.

Article continues after the ad

Al op jonge leeftijd brak Irene Moors door in de televisiewereld, met haar eerste programma Telekids. Wat niet veel mensen weten, is dat ze toen nog gewoon bij haar ouders woonde. Het op en neer reizen naar Luxemburg voor opnames, in de beginperiode bij RTL, viel haar zwaar. Ze miste thuis, haar ouders, lekker tegen haar moeder aan liggen voor de buis. Voordat Irene vertrok, stopte haar moeder vaak iets lekkers in haar koffer met een lief briefje erbij. ‘Als ik dat vond moest ik altijd huilen,’ vertelt Irene in een interview met Margriet. Toch werden haar stappen in de televisiewereld nuchter ontvangen. ‘Mijn ouders deden of het allemaal heel gewoon was, want ze hadden nog drie kinderen en wilden ons gelijk behandelen. Soms vond ik dat irritant want het was best bijzonder dat ik de mazzel had om bij de tv te mogen werken.’

Plakboeken

Later kwam Irene erachter dat haar moeder plakboeken bijhield met alles wat er over haar werd geschreven. ‘En als ze ergens haar achternaam noemde, vond ze het stiekem leuk als mensen vroegen of ze familie van mij was.’ De presentatrice beseft dat ze zich gelukkig mag prijzen met het feit dat zij wél de kans heeft gekregen om naast het stichten van een gezin een carrière op te bouwen. Een kans die haar moeder niet kreeg, simpelweg omdat ze in een andere tijd leefde. ‘Ik blijf dat iets raars in ons verleden vinden. Mijn moeder was slim en had ongetwijfeld veel kunnen bereiken. Maar ze legde zich erbij neer en ging vol overgave voor ons gezin.’ 

Lees het hele artikel in Story 4. Deze editie ligt nu in de winkel.

Beeld: Peter Smulders