Hans van Willigenburg (77) had bepaalde zaken graag anders aangepakt als hij zijn leven over zou mogen doen. Op een relatie zit de oud-presentator echter niet meer te wachten.

Hans van Willigenburg (77) is al járen van de buis, maar wordt nog steeds herkend. En dat bezorgt hem een ongemakkelijk gevoel. Een overblijfsel uit zijn jeugd, vertelt Hans in MAX Magazine. ‘Als kind was ik erg verlegen en onhandig. Als iemand het woord tot mij richtte, ging ik hakkelen en bloosde ik tot in mijn nek. (...) Die ongemakkelijkheid ben ik tijdens mijn dienstplicht wel grotendeels kwijtgeraakt.’ Toch huist er nog steeds een diepgewortelde onzekerheid in de oud-presentator. ‘Als ik zie dat mensen naar me kijken, denk ik altijd als eerste dat er iets raars te zien is aan mij. Dat mijn over-hemd verkeerd zit of dat er een knoop mist. Ik ga altijd van het negatieve uit. Die onzekerheid heb ik altijd gehad; ook tijdens mijn carrière. Als een omroep mij een nieuw programma aanbood, was ik wantrouwend; ze hadden vast eerst iemand anders benaderd voordat ze mij vroegen.’ Al concludeert Hans ook: ‘Ach, als ik mijn vak niet had beheerst, zou ik het toch niet zo veel jaren met succes hebben kunnen doen.’ En Hans wás succesvol.

Article continues after the ad

Werk

Drie decennia was hij verbonden aan de KRO, waar hij na de presentatie van populaire radioprogramma’s ook mooie tv-klussen kreeg. ‘Zondagavond met Van Willigenburg was het laatste programma dat ik maakte voor de KRO; na dertig jaar werd ik ontslagen, omdat ze wilden verjongen.’ Die mededeling hakte erin bij Hans. ‘Ik voelde me afgedankt. Op straat werd ik voortdurend aangesproken door mensen die het een onbegrijpelijk besluit vonden. Ik bleef steeds meer binnen, maar bedacht me uiteindelijk dat het genoeg was. Ik ben toen op een zaterdagmiddag een overvolle HEMA ingegaan en heb alle blikken en opmerkingen ondergaan; daarna was het klaar.’ Hans vreesde dat zijn carrière over was, maar: ‘Het feit dat RTL zich binnen vijf maanden na mijn ontslag meldde en vroeg of ik Koffietijd wilde gaan presenteren met Mireille Bekooij, was het mooiste dat er kon gebeuren. (...) Het programma heeft veel voor me betekend; ik dacht dat mijn loopbaan voorbij was, maar het tegenovergestelde gebeurde, mijn carrière kreeg een boost.’ Maar in 2001 werd Hans wéér te oud bevonden. ‘Na zeven jaar, toen ik mijzelf afvroeg of stoppen geen optie was, bleek dat de programmasponsor achter onze rug al op zoek was naar jongere presentatoren. Iedereen bleek ervan op de hoogte, maar moest het stilhouden voor ons. Misschien konden ze niet de geschikte mensen vinden en dan wilden ze alsnog met ons verder. Terwijl dit speelde, kreeg ik juist een brief van ze met de uitslag van een kijkersonderzoek. Tevreden meldden ze me dat ik op-nieuw als meest gewaardeerd programmaonderdeel uit dat onderzoek was gekomen. Dat achterbakse zat me zo dwars, dat ik hun afscheidsetentje en cadeau geweigerd heb. Ik ben teruggegaan naar mijn grote liefde de radio en heb twaalf jaar lang dagelijks met veel plezier De Hulplijn (voor Radio Noord-Holland – red.) gepresenteerd.’ 

Lees het hele verhaal in Story. Editie 47 ligt nu in de winkel of lees het artikel via Tijdschrift.nl.

Beeld: ANP

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.