Anneke Grönloh had zich het afscheid van haar zangcarrière dan anders voorgesteld, nu ze afgelopen weekend haar allerlaatste optreden heeft gehad, heeft ze er vrede mee. ‘Mijn lichaam is op. Het wordt alleen maar slechter. Mijn gevoel zegt dat ik niet lang meer heb te leven...’ 

More content below the advertising

Afzien

‘Mijn longen gingen verder achteruit,’ vervolgt Anneke. ‘Ik ging te veel van mijn hart vergen. Het moest steeds heftiger pompen. Het lopen werd daardoor moeilijker. Thuis nam ik een rollator. Wat heb ik afgezien in die tijd... Ik struikelde een paar keer over de slangen van de zuurstofgenerator als ik ’s nachts naar het toilet moest. Mijn lijf was bont en blauw. Ik kroop over de grond naar een stoel om me weer op te hijsen. Stephen en Junior, mijn twee zonen die net zoals ik in Frankrijk wonen, werden boos omdat ik weigerde toe te geven aan mijn beperkingen. Ze probeerden me over te halen te stoppen met de optredens in Nederland. Maar ik ben doorgegaan. Ik geef niet snel op. Ik laat me ook niet graag de les lezen. En toen kwam het moment dat ik op een ochtend wakker werd en de realiteit onder ogen zag. Ik moest voor mezelf kiezen. Die dag heb ik met lood in de schoenen mijn manager gebeld om te vertellen dat ik een punt achter mijn carrière wilde zetten. Ik merkte al heel snel dat ik daar verstandig aan had gedaan.' 

Verder achteruit

'Sindsdien ben ik verder achteruit gegaan. Lange afstanden lopen kan ik niet meer. Ik heb een rolstoel nodig als ik van de kleedkamer naar de bühne moet. M’n hondje uitlaten lukt niet meer en mijn boodschappen zelf doen is er ook niet meer bij. In een heel korte tijd is mijn wereld erg klein geworden. Nu er geen optredens meer in mijn agenda staan, wordt mijn boerderij in Frankrijk mijn wereld...’ Anneke benadrukt dat ze zichzelf niet beklaagt. ‘Ik wil niet zielig gevonden worden, want dat ben ik niet. Ik ben realist. Ik moet alles accepteren zoals het is. Ik kan terugkijken op een rijke carrière. Er waren ups en downs, ook in mijn persoonlijk leven. Ik ben als meisje van vijftien jaar voor het eerst de planken opgegaan. Het publiek heeft me nooit in de steek gelaten. Als mijn gezondheid het had toegelaten, dan was ik nog lang doorgegaan. Maar mijn lichaam is op. Ik weet dat ik niet lang meer te leven heb. Dat accepteer ik. Afscheid nemen van mijn kinderen en kleinkinderen zal niet gemakkelijk voor me zijn. Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik, als het zover is, mijn moeder, mijn man en mijn zus weer zal zien en dat is een mooi vooruitzicht. Mijn moeder is achttien jaar geleden overleden. Wim-Jaap, mijn man, dertien jaar geleden en van Tjula, mijn zus, heb ik tien jaar geleden afscheid genomen. Ik mis ze alle drie nog elke dag...’ 

Lees het hele verhaal in Story. Editie 35 ligt nu in de winkel.

Wil je niets meer missen van Story? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale zomer-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10

Beeld: Peter Smulders