Voor Selma van Dijk kwam het niet als een complete verrassing dat haar vader, de beroemde pianist Louis van Dijk, alzheimer heeft. Afgelopen zomer werd bij hem officieel de diagnose gesteld. Selma vertelt.  

We merkten het steeds vaker. Mijn vader vergat wat we gezegd hadden, vergat de verjaardag van mijn stiefmoeder. Maar hij had er geen erg in en voelde zich ook niet schuldig.’ Selma van Dijk (48) weet sinds afgelopen zomer dat haar vader Louis van Dijk (76) aan de ziekte van Alzheimer lijdt. ‘De diagnose was voor zijn omgeving geen verrassing,’ zegt ze. ‘Het was meer een bevestiging van iets wat we eigenlijk al wisten.’ Het was Louis van Dijk zelf die begin november in de talkshow Pauw bekende alzheimer te hebben. ‘Ik was verbijsterd,’ vertelde hij daar. ‘Ik heb het ook zelf niet gemerkt. Mijn omgeving merkte het. Ik hoorde dat men zei dat ik minder duidelijk aanwezig was.’

Niet meer de oude

Zijn twee jaar jongere partner, Aleid Boersma, vond dat Louis al langere tijd niet meer de oude was. Na zijn slokdarmoperatie in 2013 zou hij nooit meer dezelfde man zijn geworden. Maar Aleid en Selma dachten toen nog niet aan alzheimer. ‘Dat begon pas de laatste jaren,’ zegt Selma nu. ‘Mijn vader vergat echt heel veel. Feest- en verjaardagen. Als we er iets van zeiden, leek het hem niet uit te maken. Alsof het totaal niet bij hem speelde. Maar zodra hij achter de piano kroop, was er niets meer van te merken. Hij componeerde nieuwe muziekstukken en herinnerde dit zich later ook. En ook met muziekstukken die hij jaren geleden heeft gespeeld, had hij geen moeite.’ 

Article continues after the ad

Hoop

‘Ik heb een geweldige stiefmoeder,’ glimlacht Selma. ‘Zij is er voor hem. Mijn vader weet dat hij altijd een beroep op ons kan doen. Net als Aleid. Het is bijzonder om te zien hoe zij nu voor hem zorgt. En zoveel geduld heeft. Het is fijn dat mijn vader nog wel thuis kan wonen. Hij is niet zo vergeetachtig dat hij zijn omgeving niet meer herkent. Als ik met mijn man Tom en onze kinderen Gijs en Noor op bezoek ga, weet hij heel goed wie we zijn. Van die momenten geniet ik nu intens, want er komt een dag dat hij ons niet meer herkent. Daar zijn we nu niet mee bezig. Mijn vader haalt uit de kleinste dingen plezier. Muziek hoort daar zeker bij. Als hij speelt, merk je aan niets dat hij alzheimer heeft. Integendeel, hij voelt zich er juist beter door. Zelf vergelijkt hij het pianospelen met het rijden in een grote Amerikaanse auto over een lange doorgaande weg. Dat gaat ook altijd goed. Onlangs heeft hij nog een prachtig muziekstuk, Hoop, gecom-
poneerd. En dat is wat we hebben: hoop, op zoveel mogelijk goede dagen, samen met hem.’ 

Lees het hele verhaal in Story. Editie 49 ligt nu in de winkel.

Beeld: Peter Smulders