Lieve oma,

Article continues after the ad

Ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen. Hoe ga ik 20 jaar die ik met jou gedeeld heb op 1 stuk papier krijgen. Je hoort het goed, ja. 20 jaar lang was ik met jou. Jij was geen oma die ik zo nu en dan zag. Nee, jij was mijn 2e moeder. Jij hebt mij grootgebracht, jij hebt mij geleerd hoe ik een echte man moet zijn. ‘Wees zuinig,’ zei je. ‘Werk hard,’ zei je. ‘Wees goed voor een ander,’ zei je. Als ik mijn dag niet had of er even doorheen zat, hoefde 
ik alleen maar even jouw lieve gezicht te zien of jouw zachte stem te horen, en dan werd ik weer warm vanbinnen en was mijn dag weer goed. Je hield van al je kleinkinderen evenveel. Maar wij hadden één ding gemeen, wat je niet met de rest had, en dat was ijshockey. Apetrots dat je op me was, letterlijk geen training heb je van me gemist. Oma Donny werd je op de ijsbaan genoemd. Je viel ook totaal niet op: dat oude vrouwtje met haar tijgerjas en tijgermuts, die élke training aanwezig was en met haar rollator naar de zijkant liep en tussen de waterflessen van de spelers een pakje Wicky neerzette. Elke keer maar weer. Op vakantie naar een warm land hoefde niet van mij. Ik ging liever als klein jochie twee weken met oma mee naar de camping, want dat was pas écht vakantie voor mij. In de tussentijd had je bijna elke camping in Schoorl wel gehad. Maar aan de laatste camping, genaamd camping Goedhart, heb ik de mooiste herinneringen. Niet omdat het zo’n leuke camping was. Integendeel: het was de meest ongezellige camping van heel Nederland. Je mocht daar als 
kind alles... behalve plezier maken. Rennen, voetballen, tennissen, ballen overgooien: niks 
mocht van eigenaar Henk. Daarom was het alsnog een feest daar, want wat hebben we die man op 
de kast gejaagd.  

Pesten konden we ook jou als de beste. Vroeger dan, hè. Want wat vonden we het heerlijk om je op te jutten. Klootzak, etter, angel die je er bent: ik hóór het je gewoon zeggen. Hoe vaak ik die mattenklopper of die pollepel van je op mijn kont gehad heb, wanneer ik als klein jochie weer op je bed aan het rossen was. Dat deden we natuurlijk tot zekere hoogte, want voor de rest was het een grote warme bal van liefde als ik bij jou was. Van al die appeltaarten konden we nu een banketbakkerij beginnen, en van die zogenaamde schilderkunsten van me kan ik inmiddels een heel atelier beginnen. En bij Artis kwam ik vaker dan sommige dieren die daar rondliepen. Echt oma, jij deed alles voor mij, voor ons, voor iedereen. Het fijnste gevoel als kind zijnde was wanneer ik vroeger in de pauze op de lagere school op het schoolplein over het hek leunde en door een steeg mijn huis kon zien, en als ik dan jouw zilveren Nissan Micra voor de deur zag staan, wist ik gelijk hoe laat het was. Oma was 
er weer! Klokslag drie uur rende ik dan naar huis en negen van de tien keer had je dan zachte witte bolletjes bij je met grillworst met kaas van slagerij Louman uit het dorp. Dat was mijn favoriet en dat wist jij. En een halve worst zonder kaas voor Dave – je dacht natuurlijk aan ons allebei.                                            

Je kon van alles zeggen tegen oma, maar geen enkel fout woord over haar kleinkinderen. Ik kwam op een dag, zoals gewoonlijk, weer even op bezoek. 
‘O Don, ik heb me weer zo zitten opvreten.’ 
‘Wat is er dan,’ vroeg ik? Er was schijnbaar wat negatiefs over Dave geroepen op tv. ‘Dat kolerewijf, met dat geouwehoer van d’r - die moet ik niet tegenkomen, hoor!’ Ik moest erom lachen, maar 
in haar ogen kon ik zien dat ze het echt meende, want haar kleinkinderen waren alles voor haar. Echt alles. Gisteravond zei ik tegen Amije: ‘Ik wil ook weer niet te lang spreken.’ Maar ik heb het idee dat ik te weinig vertel, maar dat komt omdat ik natuurlijk eeuwenlang over je kan praten. Ik zou een boek over je kunnen schrijven. En van al die filmpjes die ik van je heb, zou ik een film kunnen maken. Maar ik wil nog één ding tegen je zeggen.
Oma, ik had zo graag gewild dat je mijn eerste kind kon meemaken, zodat ik hem of haar kon laten zien wat voor wereld-oma je bent. Maar dat was natuurlijk onrealistisch. Maar zó veel beteken je voor me, oma. Mijn hart heb je vanaf mijn geboorte al gestolen en dat zal voor altijd van jou blijven. Mijn mama en papa ben jij ineen. Ik bedank God dat hij mij jou als oma heeft gegeven en ik bedank jou voor wie je was. Want door jou ben ik de man die ik vandaag ben. Ik zal elke dag aan je denken tot de dag dat het mijn dag is, en ik weer bij je kan zijn. 

Oma bedankt. 

Ik hou van jou, voor altijd.

Je kleinzoon Don

Dit artikel komt uit Story. Editie 47 ligt nu in de winkel of lees verder op Blendle

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.

Beeld: Edwin Smulders