Het is dit jaar precies vijftig jaar geleden dat Corry Konings (68)haar eerste album uitbracht. Hoewel ze er dertien jaar terug aan dacht om te stoppen, treedt ze nog altijd op. In Story blikt Corry terug op haar imposante carrière en leven. En ze vertelt over het grote verdriet dat ze voelde toen ze op haar tiende uit huis werd geplaatst.

Ik verlang naar jou

‘Dat is een duet met Koos Alberts. Het werd uitgebracht in 1987 en ik was toen hoogzwanger van mijn dochter Sharona. De tekst zong ik dus echt voor haar. Ik verlangde ernaar om mijn kindje in de armen te nemen en voor haar te zorgen. Koos maakte dit alles van dichtbij mee en we waren zulke goede vriendjes. In oktober van dat jaar kreeg hij dat vreselijke auto-ongeluk. Oververmoeid reed hij tegen een boom. Dat kan ik me nog zo goed herinneren. Hij had die avond een optreden van André Hazes overgenomen en hoewel hij moe was, zei hij nooit ‘nee’. Dat herken ik ook bij mezelf. Ik zeg ook niet vaak ‘nee’, maar heb dat daarna wel leren doen. Ik wilde op een gegeven moment ook weten waar mijn grens lag. Ik heb toen in een maand 42 optredens gedaan. Dat was te veel. Ik heb het daarna ook nooit meer zo ver laten komen. En als ik het echt druk had, nam ik iemand mee die mij kon rijden. Er waren dagen bij dat ik vroeg in de ochtend terugkwam van het werken. Dan verbaasde ik me over de drukte op de weg. Maar die mensen gingen allemaal naar hun werk. Zo vroeg – of zo laat – was het dus.’ 

Je moedertje

‘Mijn moeder en ik zijn herenigd vlak voor mijn bruiloft. Ik was 21 jaar en niet door haar opgevoed. Ik wilde per se haar zegen hebben voor mijn huwelijk en ben haar op gaan zoeken. Die hereniging was heel bijzonder en emotioneel. We hebben daarna gelukkig nog veel mooie jaren samen gehad. Ze is te jong overleden, op 73-jarige leeftijd. Daar heb ik veel verdriet van gehad. Dat ik niet bij mijn moeder ben opgegroeid, heeft te maken met het feit dat mijn ouders gingen scheiden toen ik tien jaar was. Dat was in die periode een schande. En er was best veel water en vuur in de familie. Ik kon niet bij mijn moeder blijven wonen, want die was na de scheiding bij haar moeder ingetrokken. En daar woonde ook nog een tante van me. Dat werd dus allemaal een beetje druk. Er was in elk geval veel gedoe en daarom vond men het beter dat ik bij mijn oom en tante opgroeide. Ik heb het daar enorm naar mijn zin gehad, maar het contact met mijn moeder verwaterde. Gelukkig is het uiteindelijk goed gekomen.’ 

Mijn stil verdriet

‘Niet alleen mijn fans hebben vaak steun aan mijn liedjes. Ik merk dat mijn liedjes mij er de afgelopen jaren ook doorheen hebben getrokken. Als ik verdriet had, kwam er altijd wel een liedje op mijn pad dat ik ging opnemen. En daar had ik dan steun aan. Ook ik heb verdrietige momenten meegemaakt. De dood van mijn ouders, mijn scheidingen. Op een of andere manier kwam men dan altijd met een liedje waarvan de tekst mij steun gaf.’

Article continues after the ad

Beeld: Peter Smulders

Lees het hele verhaal in Story. Editie 29 ligt nu in de winkel of lees het artikel via Magazine.nl

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.