Frans Bauers vier zoons Christiaan, Jan, Frans en Lucas hebben een duidelijke mening over hun vader en zijn carrière. Exclusief in Story praten zij voor het eerst over hun leven, en wordt duidelijk dat niemand van hen in hun vaders zangvoetsporen wil treden.

Article continues after the ad

Wie het leven van Frans Bauer de laatste jaren heeft gevolgd, kent zijn vrouw Mariska, moeder Wies en broer Dorus als geen ander. De zanger zelf is een open boek – hij is altijd echt en oprecht. Ook bij de begrafenis van zijn geliefde vader Chris verborg de zanger zijn tranen niet. Iedereen mocht weten hoe groot zijn verdriet was. De enige personen die Frans altijd afschermde, waren zijn zoons Christiaan (16), Jan (15), Frans (12) en Lucas (8). Tot aan deze speciale Story-editie. Met toestemming van Frans en Mariska geven ze voor het eerst een interview. Over hun leven, hun vader en hun eigen toekomstdromen.

Geen zangambitie

Want waar Frans bij collega’s ziet hoe hun kinderen ook gaan zingen, hebben zijn eigen zonen alle vier die ambitie niet. ‘Nee,’ zegt de oudste, Christiaan. ‘Ik zit nu in 5-vwo en hoop na mijn examen in Leiden rechten te gaan studeren. Ik wil graag advocaat worden.’ Ook Jan ziet niets in een zangcarrière. ‘Na het vwo, ik zit nu in de vierde klas, wil ik geneeskunde studeren. Het lijkt mij mooi om neurochirurg te worden.’ De twee jongsten van het stel weten het nog niet. Frans zit in het laatste jaar van de basisschool. ‘Dit jaar ga ik naar dezelfde school als mijn twee broers en daar heb ik veel zin in.’ De enige die nog een béétje zangaspiraties lijkt te hebben, is de achtjarige Lucas. ‘Ik houd van rappen!’ roept hij uit. ‘Mijn vaders muziek vind ik niet zo leuk. Geef mij maar rap. Dat doe ik hier soms thuis ook. Maar ik ben niet van plan zelf te rappen en te gaan optreden.’ 

Fijne vader

Alle vier zijn zonen vinden Frans een fijne vader. Frans mag een van Nederlands’ populairste en succesvolste zangers zijn, hij maakt volgens zijn kinderen genoeg tijd voor hen vrij. ‘Jan en ik zitten op het Luzac College in Breda,’ vertelt Chris. ‘Elke ochtend brengt papa ons om acht uur naar Breda. Ook als hij om drie uur ’s nachts van een optreden thuis is gekomen. Hij staat dan op dezelfde tijd op als wij, we ontbijten samen en stappen om acht uur in de auto. En als hij ’s middags thuis is, haalt hij ons om vijf uur op. Zodra we thuis komen, heeft mama het eten klaar staan en zitten we met zijn zessen aan tafel. Het is altijd gezellig met papa in de auto. Maar het is niet zo dat we in die uurtjes serieuze zaken met hem bespreken. We hebben geen echte vader-zoon gesprekken, zeg maar. Als papa en mama ons iets willen zeggen, doen ze dat tijdens het eten. En omgekeerd is dat net zo. Alles wordt bij ons aan tafel besproken.’

Streng

Inmiddels weet Chris dat zijn ouders altijd op één lijn zitten. ‘Vroeger heb ik het weleens geprobeerd: als ik van papa iets niet mocht, ging ik naar mama. Dat lukte nooit. Dat vond ik wel jammer. Nu weet ik dat ze het goed bedoelen. Papa kan best streng zijn. Hij heeft duidelijke regels en is daar ontzettend consequent in. En eigenlijk is dat heel fijn. Want iedereen in huis weet waar die aan toe is. Nee is nee bij hem.’ Lucas is de enige van de vier jongens die vindt dat Frans te streng is. ‘Soms is hij een beetje streng, soms te streng en soms zó boos dat ik naar mijn kamer moet,’ vertelt de achtjarige. ‘Papa zegt dat hij dan last van zijn oren krijgt als ik zo schreeuw. Maar verder vind ik alles leuk aan hem. Soms moet ik ook om hem lachen als hij zo streng is.’ 

Lees het hele verhaal in Story. Editie 3 ligt nu in de winkel.

Beeld: Edwin Smulders