Het is ruim anderhalf jaar geleden dat Bas van Toor (82) door een zeldzame ziekte werd getroffen. Dagelijks merkt de clown de gevolgen hier nog van. Wat Bas het ergste vindt, is dat hij zijn vrouw Coby nu anders behandelt dan voor zijn ziekte. 

Article continues after the ad

Het is Bas van Toor het afgelopen jaar pijnlijk duidelijk geworden dat zijn lijfspreuk Altijd blijven lachen niet meer zo makkelijk na te leven is. De 82-jarige clown ondervindt dagelijks de gevolgen van de slopende ziekte die hem ruim anderhalf jaar geleden trof. ‘Ik ben een ander mens geworden. Dat is wat ik ook tegen mijn Coby zei toen ik vorig jaar december het revalidatiecentrum mocht verlaten. Ik zei dat ze een andere man heeft gekregen. Coby had zoiets van: ja hoor, Bas zegt dit wel, maar ik geloof het niet. Maar het is waar. Na een huwelijk van 55 jaar behandel ik haar, zonder dat ik het zelf wil, op een vervelende manier.’ In april 2016 kreeg de clown  te horen dat hij aan het zeldzame Guillain-Barré Syndroom lijdt, een auto-immuunziekte die jaarlijks driehonderd mensen treft. Het is een aandoening van het zenuwstelsel die gepaard gaat met spierverlamming.  ‘Ik heb zoveel pijn,’ vertelde Bas vorig jaar in Story. ‘Het is alsof ik de hele dag met mijn voeten in een bak hete frituurolie sta.’ 

Kwaad om niets

Na een langdurig ziekenhuisverblijf moest Bas nog vier maanden in een revalidatiecentrum wonen. Eind vorig jaar mocht hij pas naar zijn nieuwe woning in Vlaardingen. Hij verheugde zich erop om weer thuis te wonen. Maar al in het revalidatiecentrum merkte hij dat zijn karakter was veranderd. ‘Ik ben sneller kwaad, alsof ik helemaal geen geduld meer heb. En dan ben ik kwaad om niets. Coby moet het ontgelden. De vrouw van wie ik het meest hou. Ik kan echt heel lelijk doen. Snauwen, kortaf, boos. En dat terwijl ze zo lief voor mij is. Ze heeft een engelengeduld.’ Coby erkent dat Bas enigszins is veranderd. ‘Hij is wat kribbiger,’ zegt ze. ‘Maar voor mij blijft hij dezelfde Bas. Ik weet dat hij er niets aan kan doen. Het is een gevolg van de ziekte. Dus ik neem het voor lief. Onze liefde voor elkaar is zo groot. Dit kunnen we goed aan. Ik snap dat er een stuk frustratie bij komt kijken. Hij was altijd enorm onafhankelijk. En nu heeft hij zijn rollator en scootmobiel nodig.’ Bas is blij met de reactie van Coby. ‘Ze is er één uit duizenden. Want ik ben echt niet zo aardig voor haar. Het gebeurt dagelijks dat ik haar afsnauw, maar elke dag maak ik daar ook mijn excuus voor. Vlak voor het slapengaan pak ik mijn Coby even vast en zeg ik: Sorry, ik bedoel het allemaal niet zo.’  

Lees het hele verhaal in Story. Editie 49 ligt nu in de winkel.

Beeld: Peter Smulders