Ans Markus heeft moeilijke en angstige maanden achter de rug. De kunstschilderes werd gediagnosticeerd met eierstokkanker. ‘En dan kom je terecht in een achtbaan van emoties,’ vertelt Ans aan Story. 

 

Het moment dat Ans Markus (74) vorig jaar zomer wegfietste bij haar radioloog, vergeet de kunstenares nooit meer. ‘Kort daarvoor was ik bij de huisarts geweest vanwege aanhoudende buikklachten,’ vertelt Ans aan Story. ‘Ik heb altijd last gehad van een prikkelbare darm, maar dit voelde anders. De huisarts kon niets vinden. Omdat ik volhield dat mijn lichaam anders voelde, kwam ik uiteindelijk bij de radioloog terecht.’ Een echo bevestigde dat haar gevoel juist was geweest. Ans had diezelfde middag nog een afspraak in het ziekenhuis. ‘Ik fietste als een zombie naar huis. Ik was alleen gegaan, omdat ik ergens hoopte dat het wel mee zou vallen. Maar het viel niet mee. Het was ernstig. Dat had ik wel van zijn gezicht afgelezen, en uit zijn mededeling begrepen dat er snel iets gedaan moest worden. Ik ben die ochtend door de Jordaan in Amsterdam gefietst. Echt met het gevoel dat dat misschien wel de laatste keer kon zijn.’

Eierstokkanker

In het ziekenhuis kreeg Ans het slechte nieuws dat ze eierstokkanker had. Er volgden twee kijkoperaties, een grote ingreep in het Amsterdam UMC en daarna zes chemokuren. ‘Je komt in een achtbaan van emoties terecht. Er waren dagen van plussen, maar ook minnen. Al kon ik ook relativeren. Ik dacht: ik ben 74, er zijn ook vrouwen van 30 of 40 jaar die dit overkomt.En dan dacht ik weer: maar ik wil nog zoveel.’ Ans merkte ook dat ze steeds vaker aan de dood dacht. ‘De eindigheid kwam ineens heel dichtbij. En dan ga je je toch anders gedragen. Ik ging bijvoorbeeld heel veel opruimen. Ik heb zoveel spullen weggedaan. Want ik wist niet wat er ging gebeuren. Ik kon me ook niet tot schilderen zetten. Vlak voordat ik ziek werd, had ik 150 portretten geschilderd met het thema verdraagzaamheid. Meerdere keren schoot door mijn hoofd wat ik daar nu mee moest nu ik zo ziek was. Ik wilde ook geen nieuwe portretten maken. Mentaal was ik daar niet toe in staat. Waar ik me wel toe kon zetten, was dagelijks een wandeling maken. Ik heb in de afgelopen maanden Amsterdam lopend gezien. Ik vond dat ik in beweging moest blijven. Ik had het gevoel dat dat me zou helpen.’ Nu de zes chemokuren achter de rug zijn, heeft Ans weer vertrouwen in de toekomst.

Beeld: Brunopress

Article continues after the ad

Lees het hele verhaal in Story. Dit artikel komt uit Story. Editie 19 ligt nu in de winkel of lees het artikel via  Magazine.nl 

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.