Het komende jaar staat voor André van Duin, die niet alleen zijn echtgenoot Martin verloor maar ook zelf getroffen werd door kanker, in het teken van veel werken. In het afgelopen decennium heeft hij het nog nooit zo druk gehad als nu. ‘Ik wil niet alleen zijn. Het gemis van Martin is dan nog groter...’

Monument

Met de trouwring van Martin Elferink om zijn vinger heeft André van Duin (74) het gevoel dat zijn overleden echtgenoot elke dag bij hem is. Het verdriet is ruim een jaar na diens overlijden nog altijd heel groot. André denkt ook niet dat dat snel verdwijnt. ‘Martin is altijd bij me en ik mis hem enorm,’ vertelt hij aan Story. ‘Er gaat geen moment voorbij dat ik niet aan hem denk. Of ik nu aan het werk ben – hij was altijd mee – of over de grachten slenter – hij liep altijd naast me – of thuis. Alles herinnert me aan hem. Daarom vind ik het ook zo bijzonder dat ik een monument heb kunnen maken. Want het lied Voor Altijd zie ik als een monument voor Martin. En ik hoop dat dit nummer voor al die andere mensen die hun partner hebben verloren een steun kan zijn. Als je samenwoont of getrouwd bent, weet je dat er een moment komt dat je zonder de ander verder moet. Daar waren Martin en ik ons ook van bewust. Alleen, wij gingen ervan uit dat ik als eerste zou gaan. Logisch toch, gezien ons leeftijdsverschil? Dan is het wrang dat Martin op 55-jarige leeftijd komt te overlijden.’

Article continues after the ad

Kanker

Het is nu veertien maanden geleden dat Martin zijn laatste adem uitblies. André zat nog volop in zijn rouwproces toen er bij hem darmkanker werd ontdekt. ‘Bij toeval, omdat ik op het toilet achteromkeek. Dat adviseer ik nu ook iedereen te doen. De eerste keer dat ik wat bloed zag, was ik niet gealarmeerd. Bij de tweede en derde keer wel. De huisarts stuurde me direct door naar het ziekenhuis. Mijn geluk was dat ik er vroeg bij was. Toen de kanker bij Martin werd ontdekt, was het door zijn hele lichaam uitgezaaid en was er niets meer aan te doen. Dat schiet wel door je hoofd wanneer je door het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis loopt. Door dezelfde gangen, je ziet dezelfde artsen, verpleegkundigen. Een operatie en een chemo-behandeling waren bij mij voldoende om nu te kunnen zeggen dat ik kanker ‘heb gehad’. Lichamelijk ben ik helemaal hersteld. Mentaal zal ik iets langer nodig hebben. Want je krijgt toch klap op klap te verwerken.’ Waar André zijn man Martin altijd bijstond tijdens diens behandelingen en onderzoeken, nam hij zelf niemand mee naar het ziekenhuis. ‘Ik heb alle chemokuren, onderzoeken en gesprekken alleen gedaan. Er waren genoeg mensen die met mij mee wilden, maar ik wilde het alleen doen. Als partner ga je uiteraard mee. Dat spreekt voor zich. Maar aangezien ik geen partner heb, wilde ik dat ook met niemand anders delen. Niet met vrienden of kennissen. Het scheelde natuurlijk wel dat ik al die mensen in het AVL al kende. Ik was ze het jaar daarvoor allemaal al tegengekomen. Dus dat voelde vertrouwd. Ik voelde me geen vreemdeling.’

DOOR KARIN RIETHOVEN | FOTO’S EDWIN SMULDERS

Lees het hele verhaal in Story. Dit artikel komt uit Story. Editie 10 ligt nu in de winkel of lees het artikel via  Magazine.nl 

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.