In 2001 kwam de Duitse prinses Filippa zu Sayn-Wittgenstein bij een auto-ongeluk om het leven. Ze was pas 21 en nog geen vier maanden getrouwd met haar grote liefde Vittorio. Hoewel Filippa altijd vol levensvreugde zat, leek het erop dat ze haar eigen dood haar voorzien. Zo schreef ze in haar geheime dagboeken, die na haar overlijden werden gevonden, vaak over de dood en had ze haar graf al geregeld. 

Corinna was ooit getrouwd met prins Casimir zu Sayn-Wittgenstein, de op één na oudste zoon van Alexander, hoofd van het prinselijk huis zu Sayn-Wittgenstein, en zijn vrouw Gabriela. Naast Casimir kregen Alexander en Gabriela nog zes kinderen, onder wie dochter Filippa, die in 2001 op tragische wijze om het leven kwam bij een auto-ongeluk. Filippa was pas 21 jaar en nog geen vier maanden getrouwd met haar vijftien jaar oudere geliefde, graaf Vittorio Mazzetti d’Albertis. ‘Fipsie’, zoals Filippa liefkozend door haar familie werd genoemd, had werkelijk alles mee.

Article continues after the ad

Fatale dag

Ze groeide op in een steenrijk en liefdevol gezin, had de liefde van haar leven gevonden, was beeldschoon, werkte af en toe als model en was een begenadigd fotografe. In die hoedanigheid was ze die fatale dag ook in Engeland; ze had er net haar allereerste officiële fotografie-opdracht afgerond. Het busje waar de prinses in zat, kwam vlak na middernacht op de snelweg in botsing met een ander voertuig. Filippa was op slag dood, een van de andere passagiers overleed later in het ziekenhuis. Vlak voor het ongeluk had Filippa haar moeder geschreven hoe blij ze was met de opdracht: ‘Ik heb veel geleerd, en nieuwe vrienden gemaakt.’ Het was het laatste wat moeder Gabriela ooit van haar dochter zou horen.

Dagboeken

Het verlies van Filippa was voor haar familie en kersverse echtgenoot een enorme klap. Maar het leek alsof Filippa vanuit de hemel troost bood, toen Gabriela twee maanden later bij toeval de dagboeken van haar dochter vond. Op dit moment wordt in Duitsland door het blad Bunte online een documentaire-reeks uitgezonden over de paleizen van de Duitse adel, waarin Gabriela vertelt dat ze aanvankelijk niet in de gaten had dat het om dagboeken ging. Ze vond een schrift met vlinders erop, en omdat Gabriela zielsveel van vlinders houdt – ze bestuurt sinds 1987 een drukbezochte openbare vlindertuin in de tuin Slot Sayn – dacht ze dat het misschien iets was dat voor haar bestemd was. 

Levensvreugde

Opvallend is dat Filippa al vanaf haar zeventiende in haar dagboeken regelmatig over de dood sprak. Zo schreef ze onder meer: Als mij iets overkomt en ik eerder dan gehoopt mijn ‘terugreis’ moet maken, wil ik dat mijn ouders weten hoeveel ik van ze houd. En een paar dagen daarna schreef ze dat de dood niet zo erg is, omdat je ziel voortleeft. Nog een paar maanden later beschreef ze hoe ze haar graf had besproken, mocht ze komen te overlijden. Ze wilde in de tuin van het kasteel begraven worden, naast een kersenboom. Filippa zat vol levensvreugde, dus ze wilde helemaal niet sterven. En toch lijkt het er bijna op dat ze haar eigen dood heeft voorzien. 
Beeld: ANP

Lees het hele verhaal in Story. Editie 49 ligt nu in de winkel of lees het artikel via Tijdschrift.nl.

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.