Schrijver Marcel van Roosmalen reisde een aantal keren mee met de Oranjes tijdens werkbezoeken en schreef onder meer daarover een even humoristisch als bij vlagen verbijsterend boek. Aan Story vertelt hij wat er achter de schermen allemaal gebeurde rond de koninklijke familie...

De berichtgeving van nieuwswebsite GeenStijl over het ‘NOS-racisme’ en het feit dat de publieke omroep medewerkers aanspoort om in reportages te selecteren op geslacht en afkomst, en de goed scorende medewerkers daarvoor beloonde met een zogeheten Divibokaal, werd in ons land met verontwaardiging ontvangen.

Article continues after the ad

Eliteracisme

‘De NOS schoffeert met dit diversiteitsdenken iedereen met een kleur die daadwerkelijk iets kan,’ schreef opiniemaker Özcan Akyol in zijn column in het AD. ‘Het gaat helemaal niet om hun competenties: de raciale achtergrond staat voorop. Als je het juiste pigment hebt, maar in feite niets kunt, bezorg je toch de roergangers bij de NOS een lekker zelfgevoel, omdat zij jou een podium hebben geboden. Dit is nu wat je noemt eliteracisme.’ Naar nu blijkt is de NOS niet de enige publieke omroep die zich schuldig maakt aan deze als positief uitgelegde vorm van racisme. Volgens schrijver, journalist en columnist Marcel van Roosmalen – die om zijn verhelderende kijk op de wereld en zijn droge humor vaak wordt uitgenodigd in praatprogramma’s – was dat bij het EO-programma Blauw Bloed, waarbij de leden van ons Koninklijk Huis van dichtbij worden gevolgd, ook het geval.

Schilderswijk

‘Máxima kwam na een uur naar buiten, uitgezwaaid door de medewerkers van het buurtcentrum,’ schrijft Marcel in zijn recent verschenen boek Onder het systeemplafond, over een bezoek van onze koningin aan een buurtcentrum in de Haagse Schilderswijk. ‘Onder het systeemplafond praatte Mieke Kuipers (verantwoordelijk voor de coördinatie van jeugdwerk en educatie in het centrum in de Schilderswijk in Den Haag) de media bij die buiten hadden moeten wachten. Tegen de cameraploeg van Hart van Nederland zei ze dat Máxima buitengewoon geïnteresseerd was geweest, dat er in de Schilderswijk 120 verschillende nationaliteiten woonden en dat de wijk ten onrechte een slecht imago had. ‘Het is hier hartstikke leuk, dat vond Máxima ook.’ Toen de camera niet meer draaide, vroeg een verslaggever van Blauw Bloed of er buurtbewoners geïnterviewd mochten worden. ‘Alleen als ze op de lijst staan,’ zei Mieke Kuipers. ‘Zouden we dan een allochtoon mogen?’ Hierop antwoordde Mieke bevestigend, waarna ze een ‘Schilderswijkmoeder’ haalde. ‘Even later kwam ze terug met een mevrouw met hoofddoek die maar meteen zei dat ze alles ‘helemaal top’ vond.

‘Voorgekookte dialoogjes’

Hoewel het intussen al bijna vier jaar geleden is dat Máxima een kijkje nam in het buurtcentrum in de Schilderwijk in Den Haag, is haar bezoek – door de ophef rondom het ‘eliteracisme’ van de NOS – actueler dan ooit. Aan Story bevestigt Marcel van Roosmalen dat de Blauw Bloed-verslaggever daadwerkelijk om een allochtoon vroeg. ‘Honderd procent waar,’ zegt Marcel. ‘Ik vind het verschrikkelijk, die voorgekookte dialoogjes.’ 

Beeld: Peter Smulders

Lees het hele verhaal in Story. Editie 22 ligt nu in de winkel of lees het artikel via Magazine.nl

Wil je op de hoogte blijven van al het royalty nieuws? Volg dan de Story Royalty Facebookpagina!

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de Story-nieuwsbrief.